Öz
Arapça “lutf” kökünden türeyen latife; güldürecek tuhaf güzel söz, hikâye, mizah yollu söz, fıkra, şaka, sır, ince mana gibi anlamları karşılar. Letâif-nâmelerde konu genellikle günlük hayat, düşünce ve anlayış sistemi, gelenek ve görenekler v.s hakkında genelde bir takvim sistemi ile olaylar kısa kısa anlatılır. Letâif-nâmeler Türk edebiyatı içerisinde manzum, mensur veyahut manzum-mensur karışık bir şekilde yazılmıştır. Çalışmaya konu olan Letâif-i Şerîfe adlı eser 17. yüzyılda istinsah edilmiş olup mensur bir şekilde kaleme alınmıştır. Bu eserde yer alan hikâyeler dinî muhtevaya sahiptir. Metnin çeviriyazısının yapılıp dil özelliklerinin incelenmesiyle eserin edebiyat eğitimine katkı sağlayacaktır. Bu hikâyelerde bulunan eş anlamlı sözcükler, arkaik sözcükler; kelimelerin yazım şekilleriyle dil unsurlarının zaman içerisinde seyri ve kullanımların takibinde ilgili araştırmacılara yardımcı olacağı düşünülmektedir. Bu yazıda yüksek lisans tezine konu olan eserin tanıtımı yapılmıştır. Eserin muhtevası, özellikleri ve alana sağlayacağı katkılar değerlendirilmiştir.
Bu çalışma hazırlanırken nitel araştırma yöntemlerinden tarama modeli kullanılarak, doküman analizi yapılmıştır. Nitel araştırmalar gözlem, görüşme ve doküman analizi gibi nitel bilgi toplama yöntemlerinin kullanıldığı, algıların ve olayların doğal ortamda gerçekçi ve bütüncül bir şekilde ortaya konmasına yönelik nitel bir sürecin izlendiği araştırmalardır. Seçilen araştırma yöntemi, bu çalışmanın amacına, konusuna ve ele alınan problemin çözümüne uygundur. Kullanılan eş anlamlı sözcükler, arkaik kelimeler, ikilemeler, hikâyelerin eğitimde kullanımı için içerik-dil analizi yapılacaktır. Ancak çalışma henüz tamamlanmadığı için şu ana kadar ulaşılan bulgular üzerinden gösterilecektir.
| Anahtar Kelimeler: | Letâif Letâif-nâmeler Türk Dili Dil Eğitimi Dinî Hikâyeler Edebiyat Eğitimi |